Zorgt samenleven voor een sterker huwelijk?

Zorgt samenleven voor een sterker huwelijk?

Samenwonen – ongehuwd samenleven – is de afgelopen zestig jaar steeds populairder geworden. Sinds 1960 is het aantal samenwonende paren in de VS bijna vertwintigvoudigd. De afgelopen twintig jaar is sprake van een explosieve groei, waarbij het percentage samenwonende paren sinds het midden van de jaren negentig met ongeveer 50 procent is toegenomen en in de loop van de jaren in reële aantallen meer dan verdubbeld is. Tegenwoordig wordt meer dan 60 procent van de huwelijken gesloten door mensen die op een bepaald moment in hun leven met hun partner of iemand anders hebben samengewoond.

Een meerderheid van de mensen gelooft ten onrechte dat samenleven een effectieve manier is om een ​​mogelijk huwelijk te testen om te bepalen of het paar compatibel is. Maar is samenwonen echt een slimme zet voor stellen die geïnteresseerd zijn in een gezond, duurzaam huwelijk? Is het een goede proeftuin? Helpt het bij het opbouwen van sterkere, gezondere relaties?

Het goede nieuws is dat we ons geen zorgen hoeven te maken over de antwoorden op deze belangrijke vragen. Een schat aan sterk sociaal-wetenschappelijk onderzoek van ’s werelds toonaangevende universiteiten beantwoordt deze vragen al tientallen jaren, en de bevindingen zijn overtuigend. Dit onderzoek stelt ons in staat om te leren van de ervaringen van miljoenen mensen die buiten het huwelijk hebben samengewoond. Laten we enkele van de belangrijkste vragen bespreken die mensen stellen over samenwonen.

Zijn huwelijk en samenwoning niet in wezen hetzelfde: een man en een vrouw die eenvoudigweg samen een leven leiden?

Onderzoekers vertellen ons dat samenwonen in niets lijkt op een huwelijk. Het zijn heel verschillende soorten relaties. Onderzoekers constateren zelfs dat het gedrag van samenwonenden de neiging heeft om dat van hen na te bootsen enkel mensen in hoe ze leven en hoe ze omgaan met relaties. De eminente socioloog James Q. Wilson legt uit: ‘Wetenschappers beschouwen samenwonen steeds meer als een vervanging voor het alleenstaand zijn, en niet als een alternatief voor het huwelijk.’ Simpel gezegd: stellen die samenwonen, gedragen zich niet als getrouwde mensen.

Wat de meeste mensen zich niet realiseren is dat het verschil in toewijding tussen de twee soorten relaties belangrijke, meetbare verschillen creëert. Zelfs als paren qua sociaal-economische indicatoren vergelijkbaar zijn, hebben samenwonenden – vergeleken met hun getrouwde leeftijdsgenoten – de neiging om:

  • Minder gezonde, meer vluchtige relaties.
  • Het aantal scheidingen is vijf keer zo hoog.
  • Twee tot vijf keer hogere niveaus van ernstig fysiek geweld en emotionele mishandeling.
  • Een verminderd gevoel van aanhoudend geluk en eerlijkheid in hun relaties.
  • Twee tot acht keer hogere niveaus van seksuele ontrouw.
  • Minder eerlijke verdeling van financiën.
  • Veel meer risicovol gedrag, zoals gevaarlijk rijgedrag en drugs- en alcoholmisbruik.

Bovendien zijn mannen die samenwonen minder geneigd om mee te helpen in het huishouden.

Is samenwonen geen slimme proefrit voor het huwelijk?

Je zou toch ook geen auto kopen zonder er eerst in te hebben gereden? Waarom zou je dan met iemand trouwen zonder eerst te zien hoe goed je zou kunnen samenleven? Dat lijkt op het eerste gezicht redelijk, maar het antwoord is zeker niet wat mensen verwachten.

Zelden zijn sociale wetenschappers tot een definitievere en consistentere conclusie gekomen dan dat samenwonen nauw verbonden is met een grotere kans op echtscheiding. Degenen die trouwen en in het verleden samenwoonden, kunnen 50 tot 80 procent krijgen hoger De kans op echtscheiding is groter dan bij getrouwde stellen die nooit hebben samengewoond.

In feite is de meest consistente consequentie die uit de onderzoeken naar voren komt het verband tussen samenwonen voor het huwelijk en een dramatisch verhoogd risico op echtscheiding. Dit geldt net zo goed voor paren die samenwoonden in de jaren ’80, ’90 en 2000 als voor paren die samenwoonden in de jaren ’60 en ’70. (Sommige mensen hebben gesuggereerd dat samenwonende paren grotere problemen hebben in hun relaties als gevolg van cultureel stigma. Dit speelt geen rol omdat er tegenwoordig vrijwel geen stigma is verbonden aan het samenleven.)

Eén studie gepubliceerd in de Tijdschrift voor huwelijk en gezin bekeek een groot aantal onderzoeken naar samenwonen en later huwelijkssucces en concludeerde: „Ondanks wat vaak wordt gedacht, wordt samenwonen over het algemeen in verband gebracht met negatieve resultaten, zowel wat betreft de kwaliteit van het huwelijk als de stabiliteit van het huwelijk.”

Is ‘proefrijden’ een potentieel huwelijk slim? Twee vooraanstaande wetenschappers op het gebied van samenwonen aan de Universiteit van Denver vatten de zaak kort en bondig samen: “Voor de overtuiging dat samenwonen vóór het huwelijk de kans op echtscheiding kleiner wordt, bestaat geen bewijs, maar het is wel een hardnekkig geloof.”

Is samenwonen niet rechtvaardiger, waardoor vrouwen meer invloed en vrijheid krijgen dan het huwelijk?

Terwijl het huwelijk zowel mannen als vrouwen in het algemeen in gelijke termen ten goede komt, is mijn boek De ring maakt het verschil was een van de eerste bronnen die aantoonde hoe en waarom samenwonen vrouwen meer schade toebrengt dan mannen. Een getrouwde vrouw is een veel sterkere en invloedrijkere speler in haar relatie dan een inwonende vriendin. Laten we eens kijken naar een paar van de redenen.

Valse hoop: Ongeacht hun ras, etnische of sociaal-economische status zijn vrouwen steeds vaker dan mannen geneigd te geloven dat hun samenwoonrelatie in de richting van een huwelijk evolueert. Het is waarschijnlijker dat de jongens gewoon plezier hebben, en dat willen ze graag zo houden. Dit betekent dat vrouwen degenen zijn die hopen op iets dat waarschijnlijk niet zal gebeuren.

Ongelijke inzet: Uit onderzoek blijkt dat samenwonende mannen over het algemeen minder betrokken zijn bij de relatie voor en na de bruiloft dan vrouwen. Voor mannen die nooit samenwonen geldt dit minder.

De wetenschappers van de Universiteit van Denver waar we zojuist van hoorden waarschuwen: “Vrouwen kunnen in het nadeel zijn als het gaat om relationele macht, omdat zij degenen zijn die meer betrokken zijn.” Ze leggen ook uit: “Mannen die voor het huwelijk met hun vrouw samenwoonden, waren gemiddeld een stuk minder toegewijd aan hun vrouw zelfs als ze eenmaal getrouwd zijn!” (nadruk in origineel).

Dames, als u op zoek bent naar een minder toegewijde echtgenoot, is samenwonen vóór het huwelijk een van uw beste kansen om dat doel te bereiken.

Meer kracht voor hem: Maar ook al heeft de man minder toewijding aan de relatie en minder interesse in het huwelijk, hij is degene die “meer macht heeft om te bepalen of de relatie eindigt in een huwelijk”, leggen onderzoekers van Bowling Green University in Bowling Green, Ohio uit. De vrouw kan alleen maar hopen dat er ooit een verlovingsring komt.

Samenwonen vóór het huwelijk is dus een uiterst efficiënte manier om de kans aanzienlijk te vergroten dat u een partner krijgt die:

  • Is minder betrokken bij uw huwelijk.
  • Toont meer ongezonde probleemoplossende vaardigheden.
  • De kans is groter dat u ontrouw wordt.
  • Het is minder waarschijnlijk dat u praktisch en emotioneel wordt gesteund.
  • Is over het algemeen relationeel negatiever.
  • Heeft gewelddadig gedrag jegens u.
  • Is minder eerlijk in het delen van huishoudelijk werk.

Maar als je deze wilt vermijden en een gelukkiger en stabieler huwelijk wilt hebben, wil je het samenwonen zeker afwijzen.

Onderzoeksnota: Van tijd tot tijd verschijnen er onderzoeken die breed uitgemeten worden in de pers, waaruit blijkt dat bevindingen zoals die in dit artikel niet langer waar zijn. Er is iets belangrijks waarmee u rekening moet houden als u dergelijke verhalen leest. De algemene conclusie in een bepaald vakgebied, bijvoorbeeld of het eten van eieren of het drinken van wijn goed voor je is, is dat wel niet bepaald door wat de laatste studie vindt. Het wordt bepaald door de algemeen bevindingen die decennialang consequent in de onderzoeksliteratuur verschijnen, maar ook wat de leidende wetenschappers in het veld zelf ontdekken. Dit artikel doet verslag van de bevindingen van laatstgenoemde over samenwonen.

Aanbevolen artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *